Πώς μύριζε μέσα στη Δημοτική Αγορά; Τι καταστήματα φιλοξενούσε η Αγορά και τι πουλούσαν μέσα στα καταστήματά της; Αυτά θα ανακαλύψουν όσα παιδιά πάρουν μέρος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Παίζουμε Αγορά» που διοργανώνεται από το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης.
Μέσα από παιχνίδια ρόλων και ανακάλυψης τα παιδιά θα βρουν τα στοιχεία εκείνα που μαρτυρούν την οικονομική και εμπορική δραστηριότητα της Δημοτικής Αγοράς και θα εξοικειωθούν με την έννοια της συναλλαγής.
Το πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά από 4 έως 10 ετών, είναι διάρκειας μίας ώρας και το κόστος ανά παιδί ανέρχεται στα 3 ευρώ.
Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Εξέγερση που βάφτηκε με αίμα. Εξέγερση που ακόμα και σήμερα αποτελεί αντικείμενο προπαγάνδας από τους άμεσους ή έμμεσους υποστηρικτές της Χούντας, που ακόμα αμφισβητούν την ύπαρξη νεκρών.
Ωστόσο οι νεκροί υπάρχουν. Άλλοι έχουν ταυτοποιηθεί και πλήρως επιβεβαιωθεί και άλλοι παραμένουν ανώνυμοι, για τους οποίους ωστόσο υπήρξαν επώνυμες καταθέσεις.
Ανάμεσα στους «επώνυμους» νεκρούς του Πολυτεχνείου, αυτούς που ταυτοποιήθηκαν και επιβεβαιώθηκαν, συγκαταλέγονται και δύο Κυψελιώτες.
Διομήδης Κομνηνός
Ο Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, ήταν μόλις 17 ετών, μαθητής, και κατοικούσε επί της Λευκάδος 7, στην Κυψέλη. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (σήμερα το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γεώργιος Γεννηματάς»).
Στο μνημόσυνό του που τελέστηκε πέρυσι στο νεκροταφείο Ζωγράφου, ο πατέρας του Γιάννης Κομνηνός εξιστόρησε πώς κατέληξε ο γιος του νεκρός, καθώς και τα γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατό του. Τα λόγια του μαγνητοφωνήθηκαν από τους φίλους του Διομήδη.
«Νομίζω», είπε, «πως είμαι ο αρμοδιώτερος να μιλήσω τούτη την ώρα και να εκπροσωπήσω τον νεκρό μου γιο. Ο χώρος και η στιγμή δεν επιτρέπουν παραταξιακές ή κομματικές εκδηλώσεις. Για τον πρόσθετο λόγο ότι δεν πολιτεύομαι, ελπίζω η παράκλησή μου αυτή να εισακουσθή.
Ο Διομήδης ήταν στρατευμένος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και έπεσε για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εθελοντής τραυματιοφορέας.
Οι τραυματισμένοι που σώθηκαν και που κατέθεσαν για τη δράσι του στον εισαγγελέα βρίσκονται τώρα εδώ, στο μνημόσυνό του.
Ο Διομήδης χτυπήθηκε από πυροβόλο όπλο, στην περιοχή Πολυτεχνείου, ώρα 9.45-10.00, το βράδυ της Παρασκευής, 16.11.73. Μια σφαίρα στην καρδιά, «τραύμα μετωπικό». Διεκομίσθη νεκρός στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών και ακολούθως στο Νεκροτομείο, όπου δυο μέρες αργότερα τον είδα, νεκροτομημένο, στο ψυγείο.
Κυριακή 18.11.73: Εγώ και οι συνοδοί μου πηγαίνουμε στο Νεκροτομείο (Μασσαλίας). Ανοίγει στις 8.00. Απρόθυμοι, νυσταλέοι άνθρωποι μάς απαγορεύουν την είσοδο. Επιδεικνύω φωτογραφία του γιου μου. «Ναι, μέσα είναι», μου λέει ένας. Ζητώ να περάσω. «Χρειάζεται άδεια της Στρατιωτικής Διοικήσεως», μου λέει. Υπάρχουν πίσω μας, στο πεζοδρόμιο, και άλλοι που αγωνιούν. Φεύγουμε για την Στρατιωτική Διοίκησι (Σταθμό Λαρίσης).
8.45 μπαίνω στο γραφείο του αντισυνταγματάρχου, αξιωματικού υπηρεσίας προφανώς. Σηκώνεται όρθιος, λέω για το παιδί μου, με ερωτά «γιατί το άφησα να κυκλοφορή», βρίσκει την ώρα να μου πη «οι σημερινοί γονείς δεν ξέρουν να πειθαρχήσουν τα παιδιά τους» και μου δηλώνει αναρμοδιότητα!
Ο αντισυνταγματάρχης λέει: «Ο Στρατός δεν εχτύπησε κανέναν, η Αστυνομία χτύπησε όταν της επετέθησαν τα αναρχικά στοιχεία».
Λέει: «Ο Στρατός παρενέβη όταν η Αστυνομία αντελήφθη ότι δεν ηδύνατο να αντεπεξέλθη και εκάλεσε τον Στρατό». Λέει, επίσης: «Μόνο ένα κορίτσι χτύπησε όταν το τανκ έριξε την κολώνα της πύλης του Πολυτεχνείου και η κολώνα έπεσε πάνω στο κορίτσι. Σας δίνω το λόγο μου για όλα αυτά».
Ζητώ από τον αξιωματικό αυτόν άδεια να δω τον νεκρό μου γιο, ξανά και ξανά! Ο αξιωματικός επαναλαμβάνεται, μας κάνει κατήχηση: «Εγώ, άμα άρχισαν οι φασαρίες, έπιασα το γιο μου και τον έκλεισα μέσα στο σπίτι. Αχ αυτοί οι γονείς! Εσείς γιατί δεν το κάνατε;»
Και δηλώνει ότι η άδεια που ζητώ αφορά τις αστυνομικές αρχές: «Διότι ο Στρατός δεν εχτύπησε, την Παρασκευή δεν υπήρχε στρατιωτικός νόμος, άρα αρμοδία είναι η Αστυνομία».
Τον παρακαλώ να τηλεφωνήση στο Νεκροτομείο, γιατί εκεί ζητούν άδεια της Στρατιωτικής Διοικήσεως. Ο αντισυνταγματάρχης ερωτά παρακείμενον στρατιώτη αν γνωρίζη το τηλέφωνο του Νεκροτομείου, αλλά ούτε αυτός το ξέρει. Η Στρατιωτική Διοίκησις αγνοεί ως και το τηλέφωνο του Νεκροτομείου!
Ο αντισυνταγματάρχης ξανασηκώνεται και, τείνοντάς μου το χέρι, που δεν τ’ αγγίζω, λέει: «Έχω και εγώ γιο. Σας συλλυπούμαι που εχάθη ένα Ελληνόπουλο».
12.20 της ίδιας μέρας επιτυγχάνω να εισέλθω στο Νεκροτομείο, άνευ αδείας. Ο ιατροδικαστής Καψάσκης και έτεροι τρεις με πολιτικά κάθονται σε ένα τραπέζι και συντάσσουν χαρτιά, αλληλοσυμβουλευόμενοι. Εν στολή υπάρχει μόνον ένας υπαστυνόμος και ένας αρχιφύλαξ. Οδηγούμαι από υπαλλήλους στον ψυκτικό θάλαμο. Σέρνουν ένα συρτάρι προς τα έξω. Ο Διομήδης μου νεκρός. Τον βρίσκω ωραίο. Είναι το καθαρόαιμο άτι του σπιτιού μου, ο μονάκριβός μου γιος. Έχει μια τρύπα στην καρδιά και μια τομή νεκροτομής (;) από τον αυχένα μέχρι την βουβωνική χώρα. Κυριαρχώ των αντανακλαστικών μου όσο γίνεται. Νοιώθω πριν απ’ όλα την ανάγκη να του μιλήσω. Του λέω: «Διομήδη, βοήθησέ με να φανώ άξιός σου». Αυθόρμητα, έτσι ακριβώς. Επειδή δεν συνηθίζαμε να φιλιόμαστε, τον φιλώ στα μαλλιά του.
Τα μάτια του είναι μισάνοιχτα. Απορούν. Τον καμαρώνω ξανά!
Προσπαθώ με όλη μου την έντασι να κρατήσω ζωντανή την μορφή του, το αθλητικό παράστημά του. Έπειτα φέρνω βόλτα το συρτάρι και τον προσκυνώ, φιλώντας το τραύμα του, στην καρδιά.
Βγαίνοντας από το δωμάτιο ο υπαστυνόμος με πιάνει μαλακά απ’ το μπράτσο και μου λέει:
«Μια στιγμή παρακαλώ, πού σκοτώθηκε ο γιος σας;»
Είναι βλαξ; Είναι βαλτός; Συνεχίζει:
«Πώς ήρθε εδώ;»
Ο ιατροδικαστής, προς τον οποίον γυρίζω, πρώτα συσκέπτεται με τους απέναντί του και ύστερα του λέει:
«Νομίζω από τον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών».
Ο υπαστυνόμος με τον αρχιφύλακα όρθιοι γράφουν. Ο ιατροδικαστής Καψάσκης με τους άλλους, στο τραπέζι τους, γράφουν. Το μαγειρείον σε πλήρη δράση, αμέτοχο, με στυγνή επαγγελματική σκλήρυνση, γράφει.
Ο υπαστυνόμος με συνοδεύει στην έξοδο. Ακριβώς όπως και ο αντισυνταγματάρχης επαναλαμβάνει το πρόσταγμα της ημέρας, την προσχεδιασμένη φράση: «Λυπούμαι που χάθηκε ένα Ελληνόπουλο».
Η κηδεία του Διομήδη ορίστηκε για τη Δευτέρα 19.11. Στο νεκροταφείο έρχονταν κατά πάνω μου νέα παιδιά, μου βάζαν στις τσέπες και στη χούφτα χαρτιά: «Ήμουνα μαζί του» (όνομα). «Σκοτώθηκε εδώ».
Γύρω μας αστυνομικές κλούβες, κοράκια, μυστικοί με φουσκωμένες πίσω τσέπες. Φοβήθηκα συλλήψεις νέων παιδιών. Βρήκα μια πρόφαση –νευρικό κλονισμό της μάνας του παιδιού– κι ανέβαλα την κηδεία την τελευταία στιγμή.
Καταφέρνω να δημοσιεύσω σε 3 εφημερίδες: «τον ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΑ την 16η Νοεμβρίου κηδεύομεν».
Την ημέρα της πραγματικής κηδείας δεν διαψεύστηκα: Συνελήφθησαν τρία παιδιά, συμμαθητές του, οδηγήθηκαν στην Δοϊράνης και έπειτα στην Ασφάλεια Μεσογείων.
Ο Διομήδης διέθετε ακεραιότητα, αξία, αρρενωπότητα, θάρρος. Αυτά ήταν τα όπλα του αγοριού. Ανάγκη μου να του ζητήσω από εδώ συγγνώμη που δεν μπορώ παρά γενικά και μόνο να αναφερθώ στους άλλους συνομηλίκους του, με τα αυτά ή και περισσότερα προσόντα και με την ίδια μοίρα. Γιατί θα ντρεπόταν για μένα αν έβλεπα στο πρόσωπό του αυτόν μονάχα.
Βασίλης Φάμελλος
O Βασίλης Φάμελλος του Παναγιώτη, ετών 26. Ήταν ιδιωτικός υπάλληλος με καταγωγή από τον Πύργο Ηλείας, και κατοικούσε στην οδό Κάσου 1, στην Κυψέλη. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
Η κηδεία του τελέστηκε στις 18 Νοεμβρίου 1973 στον Πύργο υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, αλλά με πλήθος κόσμου.
Ο αείμνηστος αντιστασιακός Λάμπης Αλεξανδρόπουλος, είχε περιγράψει το κλίμα της κηδείας τουΒασίλη Φάμελλου ως εξής:
«Εκείνο το διάστημα είχα επιστρέψει στον Πύργο. Μάθαμε τα γεγονότα. Όπως μετά από λίγο μάθαμε για το θάνατο του Βασίλη Φάμελλου. Πήγα στο σπίτι του που ήταν κάτω από το Επαρχείο. Σε όλα τα στενά υπήρχαν χωροφύλακες. Ήρθε ο νεκρός. Όλα τα έσκιαζε ο φόβος. Πήραμε το παλικάρι στον ώμο και τον πήγαμε στο Καταράχι. Η νεκρώσιμος ακολουθία έγινε στα σύντομα. Θυμάμαι τον παπά που έτρεμε. Ενταφιάσαμε το νεκρό μας και φύγαμε…».
Έκτοτε η σύζυγος και η οικογένειά του τελούν κάθε χρόνο επιμνημόσυνη δέηση στο Κοιμητήριο Καταραχίου.
«Λεσβίες στα πρόθυρα» ονομάζεται η λεσβιακή φεμινιστική πρωτοβουλία που διοργανώνει το Λεσβιακό Φεμινιστικό Φεστιβάλ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης αυτό το Σαββατοκύριακο 18 και 19 Νοεμβρίου.
Στόχος της ομάδας είναι να κάνει ορατή (αλλά όχι διαφανή) τη λεσβιακή ταυτότητα, τη λεσβιακή επιθυμία, τη λεσβιακή ιστορία και τις λεσβίες σε διαφορετικούς χώρους και πλαίσια µε έναν διαθεματικό τρόπο, ανοίγοντας την κατηγορία «Λεσβία» σε πολλαπλές εννοιολογήσεις, χτίζοντας γενεαλογικές γέφυρες, επανεξετάζοντας το ρόλο και τη σημασία του λεσβιακού φεμινισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Το πρόγραμμα του φεστιβάλ είναι πλούσιο και περιλαμβάνει ομιλίες, συζητήσεις, κινηματογραφικές προβολές, πάρτι, photoshooting, speed-dating και stand up comedy.
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ
Σάββατο 18/11
14.00-16.00
Δημογραφικό “πρόβλημα”, σεξουαλική πολιτειότητα και ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.
Συντονίζει η Ανδρομάχη Κουτσουλέντη (από την ομάδα Dissensus Gender)
17.00-19.00
Λεσβίες*, τρανς γυναίκες και μη δυαδικά υποκείμενα στο καλλιτεχνικό χώρο. Αορατότητες και αποκλεισμοί.
Kassandra El Najjar, Χριστίνα Βούλγαρη, Μαριλένα Ορφανού, Ειρήνη Γαντερί
19.00-20.00
Photoshooting
20.00-22.00
Speed-dating, με την υποστήριξη του Queer Space Athens
19.00-22.00
Πάρτι με τις Disco Lesbiana
Κυριακή 19/11
15.00-17.00
Διαγενεαλογικό κους-κους με το Μυρτώ Τσιλ, τη Σοφία Ντώνα και την Τζέλη Χατζηδημητρίου με αφορμή τη ταινία της Τζέλης Χατζηδημητρίου «Λεσβία»
17.00-17.30
Γυναίκα. Τρανς. Λεσβία.
Εισήγηση/Περφόρμανς από την Εκάτη Διακουμάκου.
18.00-19.00
Snap – Athens Queer Comedy Club
Stand up comedy
19.00-20.00
1st Athens Lesbian* Catwalk.
20.00-21.00
Live με τις Concardes
21.00- 22.00
Προβολή της ταινίας «Narcissism» (Toni Karat, 2022).
Την ταινία προλογίζουν τα Νιόνια Φιλμς.
Πρόσφατα, και ξεπερνώντας πολλά εμπόδια, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Futura το βιβλίο «Λεσβίες μου!» που περιλαμβάνει τις εισηγήσεις που ακούστηκαν στο πρώτο φεστιβάλ αλλά και σε άλλες δημόσιες συζητήσεις. Θα διατίθεται στον χώρο του φεστιβάλ.
Στο εξώφυλλο του βιβλίου απεικονίζεται η Ντόρα Ρωζέττη. Το αυτοβιογραφικό της μυθιστόρημα «Η ερωμένη της» είναι το πρώτο λεσβιακό μυθιστόρημα της νεοελληνικής πεζογραφίας, ενώ «Λεσβίες μου!», είναι η φράση που αναφώνησε ένα ομιλητό όταν έφτασε στο χώρο του φεστιβάλ πέρυσι.
Την μνήμη, την απώλειά της και τον ρόλο της στην ανθρώπινη ταυτότητα, στην ανθρώπινη ψυχή πραγματεύεται το θεατρικό έργο «Ο άνθρωπος που πέρασε ή με ενδιαφέρει Ρούλα» της Ρεβέκκας Τσιλιγκαρίδου, που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.
Η μνήμη. Αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο της παράστασης που φιλοτεχνεί η ομάδα Babushka. Ερευνά τον άνθρωπο που αποσύρεται από τη μνήμη του. Τον καταγράφει, τον αναλύει, τον βυθοσκοπεί με οδηγούς επιστημονικούς, συναισθηματικούς, ποιητικούς, αναπάντεχα χιουμοριστικούς. Η μνήμη. Πυρήνας ύπαρξης με πολυσχιδείς ερμηνευτικές σκοπιές και προεκτάσεις. Ποιος είμαι; Ο παρατηρητής; Ο αφηγητής; Ο επιστήμονας; Ο συνοδός; Ποιος είναι ο άνθρωπος που με συντρόφευε και με συντροφεύει; Ένας χορός αφηγητών ερευνά, αναρωτιέται, καταθέτει, προσπαθεί να βάλει λέξεις στην εμπειρία και στις παρατηρήσεις του. Μπαίνει σε ρόλους κι επανέρχεται στο τώρα και στο πριν για να συνεχίσει.
Στόχος της παράστασης είναι να αναρωτηθούμε για τους αρμούς της μνήμης. Να ανακαλύψουμε τι σημαίνει: «Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που…». Τι σημαίνει το «καλά». Σε ποια στιγμή ακριβώς άλλαξε το «καλά». Τι σημαίνει το «μέχρι που…». Επικεντρωνόμαστε στα μικρά για να αναρωτηθούμε για τα μεγάλα. Κάνουμε συνειδητό το δεδομένο της καθημερινότητας. Βιώνουμε τι είναι η μνήμη, τι είναι η «έλλειψή» της. Είναι άραγε η μνήμη που μας κάνει να είμαστε αυτό που είμαστε; Είμαστε χωρίς εκείνη; Και τι;
Το στοίχημα της παράστασης είναι η ελευθερία επί σκηνής: να δώσουμε χώρο στο τυχαίο για να υπάρξει το συμβάν, που θα ανασύρει από μας και από το κοινό μια πιο βαθιά μνήμη. Το συμβάν θα φέρει τη βαθιά μνήμη. Γι’ αυτό τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε.
Δυο λόγια για το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Ιδρύθηκε το 2012 από τη Φωτεινή Μπάνου και τον Δημήτρη Αλεξάκη στη θέση μιας παλιάς βιοτεχνίας ασπρόμαυρων τηλεοράσεων, στη γειτονιά της Κυψέλης. Ανεξάρτητος καλλιτεχνικός χώρος, φιλοξενεί από αρχές Οκτωβρίου μέχρι αρχές Ιουνίου θεατρικές και χορογραφικές παραστάσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προβολές, με έμφαση στο δημιουργικό ντοκιμαντέρ και τα live soundtracks (προβολή κινηματογραφικού έργου με ταυτόχρονη live μουσική επένδυση), συναυλίες (με έμφαση στον αυτοσχεδιασμό και τον πειραματισμό), performances, σεμινάρια, dj sets… Από τον Νοέμβριο του 2015, η Αγγελική Καράμπελα αποτελεί το τρίτο μέλος της ομάδας του KET.
Την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου στις 18:00 ανοίγει τις πύλες της για το κοινό η ατομική έκθεση του Κολομβιανού ζωγράφου Manuel Hernández Ruiz στον χώρο τέχνης o.art.ath στην Κυψέλη. H έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «The Beast» περιλαμβάνει πίνακες, σχέδια, χάρτες, σημαίες και εκδόσεις και θα παραμείνει ανοιχτή έως τις 25 Νοεμβρίου.
Στην παρουσίαση του έργου του Manuel Hernández Ruiz από τον ομότεχνό του Jeffry Esquivel διαβάζουμε τα εξής: «Πίνακες, βράχοι, ναοί, σημαίες και κείμενα είναι τα απομεινάρια πολιτισμών που συνεχίζουν στο χρόνο, που λένε εδώ ήμασταν, πώς ζήσαμε και ποιες ήταν οι πεποιθήσεις μας. Είτε Αιγύπτιοι, Έλληνες, Κινέζοι, Ίνκας, Μάγια, Τσερόκι, Μουίσκα ή Βίκινγκ, οι εικόνες που παράγονται από τους πολιτισμούς μένουν μαζί μας και τροφοδοτούν το συλλογικό φαντασιακό που έχουμε για την έννοια της ανθρωπότητας.
Στο έργο του Μανουήλ υπάρχει η επιρροή και τα χαρακτηριστικά ενός πολιτισμού που εξαφανίστηκε χωρίς να υπάρχει και που ωστόσο διατήρησε τα ίχνη του σε αυτόν τον κόσμο. Ο θάνατος, η βία, η δυαδικότητα, η φύση, το αιώνιο, το ιερό και τετριμμένο, είναι μέρος αυτού του περιθωριοποιημένου πολιτισμού, όπου το χρώμα είναι ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά του. Αυτοί οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις στις οποίες αναπτύσσονται τα έργα είναι η συνέπεια μιας τραγωδίας (ιδωμένης με χιούμορ και ασέβεια) ο οποίος επιβιώνει σε έναν ψυχρό, εμπορευματοποιημένο κόσμο, χωρίς αρχοντιά.»
Δεν είναι η πρώτη έκθεση του Κολομβιανού ζωγράφου που παρουσιάζεται στην Αθήνα, καθώς το 2019 είχε παρουσιάσει την έκθεσή του με τίτλο «Mantra». Πέραν της Αθήνας όμως έχει παρουσιάσει έργα του σε Μπογκοτά, Βαρκελώνη, Παρίσι, Γιοχάνεσμπουργκ, Μπουένος Άιρες, Ουάσιγκτον και αλλού είτε συμμετέχοντας σε συλλογικές εκθέσεις είτε ατομικά. Είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών της Μπογκοτά (Bachelor of Fine Arts – Pontificia Universidad Javeriana) και τα τελευταία χρόνια ζει στην Αθήνα. Σε παλαιότερη συνέντευξή του, στην ερώτηση «ποιος είναι ο σκοπός της τέχνης του», ο Manuel Hernández Ruiz είχε απαντήσει: «Η τέχνη είναι ένα υγρό που μου επιτρέπει να είναι ζωντανός, με κρατάει σε εγρήγορση».
Λίγα λόγια για το o.art.ath. Πρόκειται για έναν χώρο τέχνης στον οποίο φιλοξενούνται εργαστήρια φωτογραφίας, κινηματογράφου, θεάτρου, βίντεο, ζωγραφικής, χορού και άλλα. Εκτός των εργαστηρίων ο χώρος λειτουργεί και ως γκαλερί.
Ταυτότητα Εκδήλωσης
«The Beast» | Έκθεση ζωγραφικής του Manuel Hernández Ruiz
Πού: o.art.ath | Σποράδων 36 Κυψέλη
Πότε: Πέμπτη – Παρασκευή – Σάββατο 18:00-21:00 | έως τις 25/11
Όπως κάθε Τετάρτη, έτσι και αύριο, οι ομάδες «Αστική Μέλισσα» και «Μποστάνι» μας προσκαλούν στη λαϊκή αγορά που διοργανώνεται στο Αίθριο της Δημοτικής Αγοράς από τις 15:00 έως τις 17:00 για να γνωρίσουμε τους παραγωγούς και τα έντομα, χωρίς τη συνεργασία των οποίων δεν θα υπήρχε ποικιλία στην διατροφή μας. Θα ενημερωθούμε ποια από τα προϊόντα των παραγωγών δεν θα βρίσκουμε στην αγορά σε περίπτωση που εκλείψουν τα έντομα επικονιαστές!
Τι είναι όμως η επικονίαση; Είναι η διαδικασία μεταφοράς της γύρης από το αρσενικό τμήμα ενός άνθους (ανθήρας) στο θηλυκό τμήμα ενός άνθους (στίγμα) φυτού του ίδιου είδους. Είναι με δυο λόγια η διαδικασία αναπαραγωγής. Πώς επιτυγχάνεται αυτή; Μέσω του ανέμου, του νερού και των εντόμων. Τα έντομα που συμβάλουν στην αναπαραγωγική διαδικασία των φυτών λέγονται έντομα επικονιαστές. Στους επικονιαστές συγκαταλέγονται η μέλισσα, η πεταλούδα, η μύγα και κάποια είδη σφηκών και σκαθαριών κ.α.. Γιατί είναι σημαντικοί οι επικονιαστές και τιθα συμβεί αν εκλείψουν; Υπολογίζεται πως το 75%-95% όλων των ανθοφόρων φυτών στη γη χρειάζονται βοήθεια για να καρποφορήσουν και άρα οι επικονιαστές είναι περισσότερο από αναγκαίοι. Αν εκλείψουν θα απειληθούν η παραγωγή τροφής, η οικονομία, η σταθερότητα των οικοσυστημάτων και ενδεχομένως ολόκληρη τη ζωή στον πλανήτη Γη.
Για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν έντομα επικονιαστές αλλά και για το τι μπορούμε να κάνουμε εμείς θα μάθουμε στο «Κυψέλη και Μποστάνι, Πιπεριά μας κάνει». Η ομάδα Αστική Μέλισσα είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση που στόχο έχει την αποκατάσταση της σύνδεσης των κατοίκων της πόλης με τη φύση μέσω των μελισσών. Η ομάδα Μποστάνι μας καλεί να δημιουργήσουμε μαζί μια κοινότητα παραγωγών και καταναλωτών που στόχο έχει την αλληλεπίδραση καλλιεργητών – που σέβονται το περιβάλλον και τη γη – και ανθρώπων, που αναζητούν ποιοτικά, γευστικά προϊόντα, τα οποία παράγονται με ηθικές και βιώσιμες διαδικασίες.
Εσείς γνωρίζατε ότι
υπάρχουν πάνω από 20.000 είδη μελισσών εκ των οποίων τα 2.000 ζουν στην Ευρώπη και τα 1.150 εξ αυτών απαντώνται στην Ελλάδα;
το 75-95% των φυτών χρειάζονται τους επικονιαστές για να καρποφορήσουν;
τα σκαθάρια υπήρξαν οι πρώτοι επικονιαστές στη γη;
Ταυτότητα Εκδήλωσης
Μέλισσα και Μποστάνι, Πιπεριά μας κάνει | Λαϊκή Αγορά από την Αστική Μέλισσα και το Μποστάνι
Το κείμενο της Ραλλού Ντόκα «Σήμερα είναι η μέρα», που απέσπασε Πανελλήνιο Βραβείο και Έπαινο Κειμένου στο Διαγωνισμό Πρωτότυπων Mονολόγων της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος για το 2023, παρουσιάζεται στο Θέατρο Κάμιρος, Ιθάκης 32 στην Κυψέλη, από την ομάδα Rodez.
Πρόκειται για την ιστορία δυο νέων που αναγκάζονται μέσα σε μια μέρα να κάνουν ένα βήμα πιο κοντά στην ενηλικίωση. Η Ματίλντα από το Λονδίνο και ο Αντρέας από την Αθήνα, δυο παιδικοί φίλοι, ο καθένας από το δωμάτιό του ζουν τη δική τους πραγματικότητα -στο παρελθόν και το παρόν- μη γνωρίζοντας πως σήμερα είναι η μέρα που αυτή θα αλλάξει για πάντα.
Ερμηνεύουν οι Σόνια Καλαϊτζίδου και Αρμάν Εδουάρδος Μενετιάν
Αυτή την Κυριακή 12 Νοεμβρίου από τις 17:00 έως τις 23:30 η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης φιλοξενεί ένα ακόμα Reverb Festival που διοργανώνεται από τη Modular Expansion σε συνεργασία με το Cannibal Radio. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ σύγχρονης ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής στο οποίο τον ρυθμό θα δώσουν καταξιωμένοι DJs του είδους, όπως οι George Apergis, Bonso, Roussos, Mr.M και Nikos Thanos.
Το αίθριο της Δημοτικής Αγοράς θα γεμίσει ηλεκτρονικούς ήχους, κίνηση και χρώμα. Τα Reverb Sessions, τα οποία εισήγαγε και καθιέρωσε η Modular Expansion το 2002 έχουν σκοπό να αναδείξουν την αυθεντική εναλλακτική κουλτούρα της Αθήνας μέσα από τις διαφορετικές μορφές τέχνης, την διαφορετικότητα των συντελεστών, την ποικιλομορφία και πολυφυλετικότητα. Πρόκειται για event με μεγάλη απήχηση στα οποία έχουν συμμετάσχει δεκάδες καλλιτέχνες τόσο από την εγχώρια όσο και από τη διεθνή μουσική σκηνή.
Ταυτότητα Εκδήλωσης:
Reverb Festival by Modular Expansion & Cannibal Radio
DJs: George Apergis, Bonso, Roussos, Mr.M και Nikos Thanos
Για ένα ακόμα Σαββατοκύριακο το Θέατρο Νους – Creative Space φιλοξενεί το έργο του Andrew Cowie «Η Ζωή μου στην Τέχνη» σε σκηνοθεσία, μετάφραση και διασκευή της Αντιγόνης Μακρή.
Ο Φίλιππος, ένας σκηνοθέτης που επιθυμεί να ανεβάσει τον «Δον Ζουάν», είναι ερωτευμένος κρυφά με τον πρωταγωνιστή του, τον Στάθη, ο οποίος είναι και αυτός ερωτευμένος αλλά με τη συμπρωταγωνίστρια του την Αλίκη που όμως εκείνη είναι «ερωτευμένη» με την Τέχνη!
Το χιούμορ, οι διαφωνίες, το πάθος για την Τέχνη και οι παρεξηγήσεις πίσω από τις κουίντες είναι οι πρωταγωνιστές σε μια τρελή κωμωδία που κρυφοκοιτάζει τα παρασκήνια, τις πρόβες και τη διαδρομή των ηθοποιών, μέχρι την επίσημη πρεμιέρα. Μήπως, τελικά, αυτή είναι η πραγματική Ζωή; Υπέροχη αλλά με αδιέξοδα;
bee in Kypseli 