Λίγες παραστάσεις απομένουν πριν πέσει αυλαία για το «Berlin Alexanderplatz» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής».

Στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άλφρεντ Ντέμπλιν, που τη δεκαετία του 1980 διασκευάστηκε σε τηλεοπτική σειρά 14 ωριαίων επεισοδίων από τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και άφησε εποχή, βασίζεται η παράσταση που αναδεικνύει την εποποιία του Φραντς, ενός προσφάτως αποφυλακισθέντα στο Βερολίνο του Μεσοπολέμου. Τους αλλεπάλληλους κύκλους της ζωής, τον κύκλο του έρωτα, της τιμιότητας, της επιβίωσης και του θανάτου μέσα από μια αλυσίδα συναρπαστικών γεγονότων που συνθέτουν τον τραγικό βίο του Φραντς πραγματεύεται το έργο σε διασκευή Έλσας Ανδριανού, Στάθη Λιβαθινού και με τη συμβολή των ηθοποιών.

Η παράσταση διάρκειας 150 λεπτών που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και «αγκαλιάστηκε» από το κοινό, θα παίζεται στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων έως τις 3 Δεκεμβρίου.

Ταυτότητα Παράστασης

Την μνήμη, την απώλειά της και τον ρόλο της στην ανθρώπινη ταυτότητα, στην ανθρώπινη ψυχή πραγματεύεται το θεατρικό έργο «Ο άνθρωπος που πέρασε ή με ενδιαφέρει Ρούλα» της Ρεβέκκας Τσιλιγκαρίδου, που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.

Η μνήμη. Αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο της παράστασης που φιλοτεχνεί η ομάδα Babushka. Ερευνά τον άνθρωπο που αποσύρεται από τη μνήμη του. Τον καταγράφει, τον αναλύει, τον βυθοσκοπεί με οδηγούς επιστημονικούς, συναισθηματικούς, ποιητικούς, αναπάντεχα χιουμοριστικούς. Η μνήμη. Πυρήνας ύπαρξης με πολυσχιδείς ερμηνευτικές σκοπιές και προεκτάσεις. Ποιος είμαι; Ο παρατηρητής; Ο αφηγητής; Ο επιστήμονας; Ο συνοδός; Ποιος είναι ο άνθρωπος που με συντρόφευε και με συντροφεύει; Ένας χορός αφηγητών ερευνά, αναρωτιέται, καταθέτει, προσπαθεί να βάλει λέξεις στην εμπειρία και στις παρατηρήσεις του. Μπαίνει σε ρόλους κι επανέρχεται στο τώρα και στο πριν για να συνεχίσει.

Στόχος της παράστασης είναι να αναρωτηθούμε για τους αρμούς της μνήμης. Να ανακαλύψουμε τι σημαίνει: «Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που…». Τι σημαίνει το «καλά». Σε ποια στιγμή ακριβώς άλλαξε το «καλά». Τι σημαίνει το «μέχρι που…». Επικεντρωνόμαστε στα μικρά για να αναρωτηθούμε για τα μεγάλα. Κάνουμε συνειδητό το δεδομένο της καθημερινότητας. Βιώνουμε τι είναι η μνήμη, τι είναι η «έλλειψή» της. Είναι άραγε η μνήμη που μας κάνει να είμαστε αυτό που είμαστε; Είμαστε χωρίς εκείνη; Και τι;

Το στοίχημα της παράστασης είναι η ελευθερία επί σκηνής: να δώσουμε χώρο στο τυχαίο για να υπάρξει το συμβάν, που θα ανασύρει από μας και από το κοινό μια πιο βαθιά μνήμη. Το συμβάν θα φέρει τη βαθιά μνήμη. Γι’ αυτό τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε.

Παίζουν: Γιώργος Κουμούτσος, Κατερίνα Πέκη, Αλέξανδρος Πιεχόβιακ, Βάνα Σλέιμαν

Δυο λόγια για το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Ιδρύθηκε το 2012 από τη Φωτεινή Μπάνου και τον Δημήτρη Αλεξάκη στη θέση μιας παλιάς βιοτεχνίας ασπρόμαυρων τηλεοράσεων, στη γειτονιά της Κυψέλης. Ανεξάρτητος καλλιτεχνικός χώρος, φιλοξενεί από αρχές Οκτωβρίου μέχρι αρχές Ιουνίου θεατρικές και χορογραφικές παραστάσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προβολές, με έμφαση στο δημιουργικό ντοκιμαντέρ και τα live soundtracks (προβολή κινηματογραφικού έργου με ταυτόχρονη live μουσική επένδυση), συναυλίες (με έμφαση στον αυτοσχεδιασμό και τον πειραματισμό), performances, σεμινάρια, dj sets… Από τον Νοέμβριο του 2015, η Αγγελική Καράμπελα αποτελεί το τρίτο μέλος της ομάδας του KET.

Το κείμενο της Ραλλού Ντόκα «Σήμερα είναι η μέρα», που απέσπασε Πανελλήνιο Βραβείο και Έπαινο Κειμένου στο Διαγωνισμό Πρωτότυπων Mονολόγων της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος για το 2023, παρουσιάζεται στο Θέατρο Κάμιρος, Ιθάκης 32 στην Κυψέλη, από την ομάδα Rodez.

Πρόκειται για την ιστορία δυο νέων που αναγκάζονται μέσα σε μια μέρα να κάνουν ένα βήμα πιο κοντά στην ενηλικίωση. Η Ματίλντα από το Λονδίνο και ο Αντρέας από την Αθήνα, δυο παιδικοί φίλοι, ο καθένας από το δωμάτιό του ζουν τη δική τους πραγματικότητα -στο παρελθόν και το παρόν- μη γνωρίζοντας πως σήμερα είναι η μέρα που αυτή θα αλλάξει για πάντα.

Ερμηνεύουν οι Σόνια Καλαϊτζίδου και Αρμάν Εδουάρδος Μενετιάν